Als het gaat om werk- en stageplekken hebben overheden nog te vaak de verkeerde klant voor ogen. Dan bedienen we uitkeringsgerechtigden of schoolverlaters. Maar het gaat in de eerste plaats om de werkgever. Waar heeft die behoefte aan? Als je dat weet kun je echt een koppeling maken.

 

Op 18 maart reikte ik aan een jongere de 500^e leerbaan uit in het kader van het Actieplan Leerbanen Den Bosch. Het Actieplan startte zo’n vijf jaar geleden. Toen moesten we nog bedelen om werk- en stageplekken. Even later plukten de werkgevers de jongeren van school. Op dit moment maken veel bedrijven pas op de plaats, maar anderen zitten nog steeds te springen om mensen.

 

De sleutel tot het succes van het Actieplan Leerbanen zijn de werkgevers die optreden als ambassadeurs. In ’s-Hertogenbosch gaat het om tien gerenommeerde ondernemers met ieder een enorm netwerk. Zij hebben gevoel voor wat er in bedrijven mogelijk is en zij weten als geen ander daarin de belangen van hun collega’s te herkennen.

 

De ambassadeurs komen eenmaal per zes weken bijeen en worden in hun werk ondersteund door een projectleider en enkele leerwerkmakelaars verbonden aan het Servicepunt Leren en Werken in het Entreon. Feitelijk draait het Actieplan Leerbanen op de samenwerking tussen MBO, VMBO, UWV Werkbedrijf, werkgevers en gemeente. 

 

De Bossche aanpak vindt inmiddels navolging in de acties die Pact Brabant heeft uitgezet om de actuele crisis te bestrijden. Samen met ROC De Leijgraaf trek ik een project om het vakmanschap van MBO-ers te behouden en ervoor te zorgen dat ze goed terecht komen. Ik hoop dat we daarin even succesvol zijn. Maar we gaan het Bossche model niet zomaar kopiëren. Elke gemeente kent zijn eigen structuren, netwerken en zelfs zijn eigen cultuur. De kunst is die op precies de goeie manier te benutten.

 

Laten we ook oppassen het Actieplan niet louter te zien als een middel om de crisis te lijf te gaan. We moeten eigenlijk altijd op deze manier bezig zijn, als het vriest en als het dooit. Dat we nu even een tandje bijzetten is prima, maar uiteindelijk gaat het om een lange termijndoelstelling: om een duurzame deelname van mensen aan onze arbeidsmarkt en economie.